Home away from home

When I embarked on my voyage, little did I know the wonders that were about to be bestowed upon me. Firstly coming from the grey skies and rainy temperate of the British Isles, the nearly blinding light and immense sensation of the sunshine ın February was a much reveled moment in. From there the character and vibrant energy of the Turkish culture was felt from the moment I stepped foot out the airport.

Upon arriving in the city of Ankara things begin to truly immerse you with the chaotic rush of a capital city blended perfectly with the warm personalities and amazing hospitality that can only be found in this magnificent nation.

My first port of call was none other than experiencing the unrivaled cuisine, rich in flavour and variety at a extraordinary value for money. Whether it be the mouth-watering menemen to the güzel gözleme or be it the bewildering Börek and even the poignant Poğaça… and these are just a few of the breakfast options that encompass a vast menu, packed with endless dishes that keep you wanting more and more. A reminder to be careful of this as like many who visited before the struggle to not overeat can be very real.  Additionally being greeted by and making friends with many cats can be expected and adds further to the unique experience.

There are many adventures to go on and sights to see for those who are explorers. Centrally located there are many museums and the awe that is Anıtkabir (Home to the founder of the Republic of Turkey), Ankara Kalesi which boasts incredible views far and wide. Along with many parks and architectural marvels that deserve much admiration.

My time spent so far with İYACA has been truly joyful and I'm excited going forward. They have supported me throughout and made every effort to ensure I feel part of their family and at home.

Half of the way ! (Servet)

After three months of isolation, my project is in the half way and I am in my fourth month already. We were talking with my friend and she said “quarantine was long as a time period but it was like passed very fast because everyday was same of yesterday“. I think yes she was right actually, when I think about it now it seems it was passing so fast…

After that I talked with my mentor and we decided for me to join a summer camp in Roma center. I had very valuable time with kids in there, we organize with them various type of activities. I was feeling so good because I can see the happiness in their eyes 😊

Also month of June was so fast for me because I had many different activities after quarantine. Let me start from beginning 🙂 after Lithuania lifted the isolation I directly bought I ticked and went to visit my friend in Klaipeda District, it is in Lithuania and very cute city nearby Baltic sea. We had great time there with him, a lot of adventure. During our trip also we decided to have small
Europe trip once the situation get more normal :))

We went with our group to the zoo, animal shelter, fun fair and we organize hip-hop workshop with them. We create a rap song end of this activity ☺

End of the camp I needed to say goodbye because the organization was going to close for a summer break. İt was the hardest moment for me because we had already emotional connection with majority of them. I hope we could see each other again.

As always said; happiness is only real when it shared ….

See you next month and stay healthy …

Regards,

Servet Avcı

Greetings from Ankara

     Hello, everybody, my name is Dumitru and I am Romanian, but I come from the Republic of Moldova.

    I have already spent a month in Ankara and I am just in love with this city. I was acquainted a little with the turkish culture before, but I still can find out a lot. I came here on 9th of July. The first place I visited here was Anitkabir, which is the mausoleum of Mustafa Kemal Ataturk. It is a very emotional place for Turks and I consider it to be a very important place to visit for anyone interested in Turkish history. Unfortunately i was not able to visit the museum there, because of coronavirus pandemic it is closed. I could still admire the architectural and historical beauty of Anitkabir and I hope I will return to Ankara to visit the museum.

Turkish culture is very rich. The food in Turkey is so delicious and diverse. In my opinion only a foreigner can understand the feeling when you are in a restaurant and you don't know what to choose, because you would like to try everything. I like very much Turkish music, especially Angara music. One can see people singing in the street and playing musical instruments, some of which I have never seen anywhere else, like the bağlama or the goblet drum. Turkish dances are also very beautiful.

    The next place i visited was the Ankara Castle. It is located in Ulus region. The castle has a beautiful architecture and an amazing view of the city. Not far away from the castle there is the Rahmi M. Koc Museum. It is definetely the best museum i visited. You can find anything there. Retro cars, model trains, vinyl players and vinyl disks, small sculptures of different people, paintings, planes, walking sticks, smoking pipes, sewing machines, engines, computers, musical instruments, ships inside bottles, bikes and motorcycles. Everything can be found in this museum, and also working rooms of craftsmen. It takes a few hours to visit the museum, because it is very big.

    I enjoy being here. At the office everybody is very friendly and collegial. The environment is very pleasant. This is my first time as a volunteer, and i like it very much. The host organization is helping me with anything i need and giving me good advice. I am so happy i came to Ankara and I look forward to coming here. I recommend everybody to come to Ankara and encourage to become a volunteer, as it is an amazing experience.

Salutări din Ankara - Ankara'dan selamlar

”Would you like to go to abroad for two months?” was the question that I asked myself when I heard about this particular opportunity. I found a positive answer almost instantly to this question.

My volunteering experience began one month ago, as I was preparing for the trip of my life from Bucharest, Romania, to the beautiful and heavily and diversed culturalized Turkey. I confess that I am one of the lucky ones when I say that I made my journey by car (the road from Bucharest to Ankara took about 14 hours), because I had the chance to enjoy the special landscapes and the unique architecture that thıs country offers to ıt’s visitors.

It didn't take long until I got used to the city and the lifestyle in which the people here live, because the capital of Turkey is similar to the Capital of Romania, Bucharest. The fact that I know a little about the language and lifestyle of the Turks helped me to get acquainted with the city, so I didn't feel the cultural shock. The stay here was and is a relaxing and challenging one. The challenges I went through were managing my money, spending responsibly, and having to learn to cook in order to better manage my money. As the result of this money management,  I had the opportunity to visit different museums and cultural places like Anıtkabir, Etnografya, Anadolu Medeniyetleri Müzesi and Rahmi Koç. I’m thankful to the volunteers that came with me because they offered me/gave me the chance to deepen my knowlege regarding the turkish civilisation and their history.

As a month went by, I relised that I have become fearless regarding new places, new people and new countries, I succeded working on my patience, I managed to impprove my turkish language. I want to conclude with the fact that anyone wants to become a volunteer, and this brings benefits to society, but more importantly brings personal benefits, because the experience of being a volunteer helps you grow as a person, increases self-esteem, provides a sense of purpose and helps you become an active member / citizen of the society in which you live. If you need find a reason to volunteer, there are plenty, but the main reason to be a volunteer is because it makes a difference.

Kovboy Şapkamı Aldım da Geldim...

Nereden başlayacağımı bilmiyorum.. Süslü başlangıçları da hiç sevmem. Nasıl başlayacağımı düşünürken, basitçe bir kaç tuşa basıyorum ve giriş cümleleri ortaya çıkıyor işte. Aynı Romanya projesinin haberini ilk aldığımda olduğu gibi. Yatağıma uzandım ve düşündüm: İki ay farklı bir ülke, farklı insanlar, farklı kültürler ve daha bir dizi farklı şey. Dilleri hakkında hiçbir fikrim yoktu, bir kelime bile bilmiyordum. Belki ingilizce bilen birileri vardır diye düşündüm ama uzun zamandır ingilizce de konuşmuyordum. Bir an tereddüt ettim; "gitmesem mi?" diye ama  bir şeylerin sonunu düşünmeden yapmak huyumdur. Eğer beni dünkü benden daha farklı bir insan yapacaksa ''here we go'' dedim ve hızlıca bavulumu hazırlayıp kahverengi kovboy şapkamı kafama oturtup yola koyuldum.  Evet, işte sonunu bilmediğim bir serüven başlıyordu yine. Havaalanında Romanya'ya beraber gideceğim ekip üyelerime tam zamanında, onların uçağa bineceği anda tanıştım ve uçağa bindik. Bu arada, havaalanının girişinde bavulumu tartırmayı unutmuştum.. ufak tefek aksilikler hayatımızda hep olurlar.. öyle değil mi:). Uçağa bindiğimde heyacanlıydım, daha şimdiden etrafımda yabancı dilde konuşan bir dizi insan vardı. Heyecanım yatışmalıydı. Heyecandan daha da bozulan aksanımla, diğer yolcularla ingilizce ufak sohbetler kurdum. Dediklerini kelimesi kelimesine anlamasam da sohbet iyiydi. Konuştuğum yabancılar da  heyacanlandılar benimle konuşurken. Ansızın yeni bir insanla tanışmanın heyacanıydı bu.. Fazla da sürmedi zaten heyecanlarımız. Ve konuşmamız bittiginde, hala gülümsüyorlardı. Daha sonra, uçağın arkasında kabin çalışanları ile kahve içip biraz lafladık. Bilirsiniz, bir kaç komik hatıra, biraz espri ve birkaç sihir numarası. Kovboy şapkalı adam etrafa enerji saçıyor ve bir ömür unutulmayacak hatıralar bırakıyordu yine.. 

Romanya'ya inmeden heyacanım yatışmıştı sanki, en azından ben öyle düşünmüşüm. Ta ki pasaport kontroldeki memurla karşılaşana kadar. Bir anda, nasıl olduysa işler biraz karıştı ve kendimi adeta Cem Yılmaz skecinde buldum. Karşımdaki kız bir şeyler söylüyor (ufak bir yanlış anlaşılmadan başka bir şey değildi) ben anlamıyorum.. Beynim fazla hızlı çalışıyorken, kızın söylediği kelimeler aklımda büyürken, ağzımdan bir şeyler dökülmeye çalışıyor ve aynı zamanda da arkadaşıma seslenmeye çalışıyorum. Sonra tabii ki halledildi. Sonuç olarak ben bu anıyı ömrüm boyunca unutmuyacağım. Zaten bu akla gelince gülümseten ufak tefek aksilikler olmasa, hayatın ne anlamı var ki... öyle değil mi? Bavulları alıp bize proje boyunca yardımcı olacak mentorumuzla tanışıyoruz, sonra aracımız gelip bizi yurda doğru götürürken kırsal alanlardan geçiyoruz, etraftaki boş arazilerin ve  gözüme çok da yabancı gözükmeyen ağaçların ardındaki ufuk çizgisine bakıyorum ve karşılacağım şeyleri düşünüyorum. Okula vardığımızda ortamı biraz garipsemiştim aslında, pek aklımdaki yere benzemiyordu. Daha önce yatılı okulda kalmamıştım ve bir kasaba okulunun bu kadar büyük ve gizemli görünen bir kampüsü olabileceğini düşünmemiştim. Sonraki birkaç gün başkent Bükreş'i dolaştım ve ortama alışmaya çalıştım.

Burası büyülüydü sanki, binalar soğuk savaşın kalıntılarını hala üzerinde taşıyordu. Sokaklarda, bir oraya bir buraya acele etmeden yürüyen ve kulağıma fazlası ile yabancı gelen kelimeleri sarfeden insanlar vardı. İşte tam o sıralarda, insanların gözlerine rastgele çarpan kovboy şapkamla durdum ve anlam veremediğim belli belirsiz bir gülümseme belirdi yüzümde. Sanırım bir yabancı olarak farklı bir kültürü dışarıdan izliyor olmamdan... Daha önce birçok ülkeye vizesiz girebiliyor olmama rağmen yurtdışına çıkmamıştım. Bir nedenden, fazla büyümüştü bu olay gözümde; ama o anda içimdeki kendimi gerçekleştirmiş olma duygusunun, belli belirsiz bir gülümseme ve boş bakış olarak yansımasıydı yüzümde olan şeyler sanırım. Esc For All sayesinde yaşıyordum bu garip duyguları.. İyi ki o haberi aldığım gün sonunu bilmediğim halde kaygılarımın üzerine gidip buraya gelmiştim. Her şey bir rüya gibiydi. Farklı bir kültüre bakıyordum; insanların mimiklerini, beden dilini, yaşayışını izliyordum. Keşif sırasında insanları sadece izlemiyordum. Metroda, otobüste, alışveriş kuyruğunda dilini bilmediğim bu insanlarla İngilizce konuşmaya çalışarak, kültürlerini tanımaya çalışıyordum. Çalışarak diyorum, çünkü bu büyük Avrupa ülkesindeki insanlar da en az benim kadar İngilizce bilmiyorlardı. Gariptir yine de benimle konuşmaya isteklilerdi. Tamam tamam kabul ediyorum, bazen fazla utangaç olan insanlara denk gelebiliyordum ama genelde dostane ve sempatik görüntüm sayesinde onlarda dostane bir tavır takınıyordu. Dedim ya, her şey bir rüya gibiydi sanki. Hani bazen uykudayken evcil hayvanınız veya uyurken etrafınızda olan birisi size değer ve uykuda irkilirsiniz, rüyanızda düşüyormuş gibi hisseder ama uyanmazsınız ve o temas rüyanın işleyişini de değiştirir.

Esc For All projesi kapsamında ilgileneceğimiz öğrenci dostlarımızla tanışma gününü dün gibi hatırlıyorum. Sabah özveriyle hazırlandık ve okula gidiyoruz, ekipce heyecanlıyız. İlk sınıfımıza girdik, birkaç etkinlik organize ettik. Çok geçmeden hem bizim, hem öğrenci dostlarımızın heyacanı yatıştı ve dostluk havası yaratıldı. İkinci sınıfla dersimizi bitirmiş ve tenefüse çıkıyorken, Mentorumuz "toplanmamız lazım" dedi. Bu normal bir toplantı değildi, herkes bunun farkındaydı. Ve işte o bahsettiğim rüyadayken irkilme gelmişti, ilk temas... O ilk boşluğa düşme hissi. Okullar, covid-19 salgın hastalığına önlem alma kapsamında bir süreliğine kapanmıştı. Daha geleli bir kaç gün oldu, iki sınıf ile etkinlik yaptık ve okullar tatil edildi. Evet biraz üzücü bir haber ama en azından kısa süreliğine, belki bir veya iki haftalığına!!!. Sonrasında ekip arkadaşlarımla birlikte eğlenceli ve geliştirici etkinlikler düzenliyor, Bükreşin sokaklarında bazen ekip arkadaşlarımla, bazen tek başıma keşfe çıkıyordum. Tarihi, dini ve kültürel yerleri geziyor, farklı tatları deniyordum. Özellikle, kilise gibi tarihi mekanlar ve yapıtlar fazlası ile dikkatimi çekiyordu. Rüya hala güzel gidiyordu, ama çok geçmeden cafe ve eğlence mekanları da kapatıldı. İkinci temas.. Ve o boşlukta salınma hissi bir daha geldi. Aslında pek sıkıntı değil gibiydi, zaten İlk zamanlar eğlence mekanları ve kafelerinden ziyade kültürünü yakından inceleyebileceğim yerleri;  parklarını, kliselerini ve mezarlıklarını geziyordum. Sonuçta Romanya büyük, tarihi yapı fazla ve zaten bunlar da kısa sürelikmiş!!! Ama bir süre sonra hem okulların hem de mekanların uzun süreliğine kapandığı açıklandı. Rüya sanırım biraz kötüleşiyordu, ardına gelen sokağa çıkma yasağı.. ''oh my god'' daha ne olabilirdi ki? Aslında daha fazla birşey olmadı, bu anlattığım olaylar ilk 3 hafta içerisinde gerçekleşti ve alışverişe çıktığımız zamanlar da gerekli önlemlerimizi aldığımız taktirde gezebiliyorduk. Ne kadar tek yaşamaktan zevk alan bir yapım olsa da; beraber yaşadığım, hayatıma farklı şeyler katan proje dostlarımla birlikte olmaktan hoşlanıyordum. Tamam tamam dürüstçe söylemek gerekirse bazen anlaşamadığımız zamanlarda oldu, ki bu  çok normaldi. Sonuçta hepimiz farklı bir hayatın içinden geldik, farklı yönlerimiz var, olaylara karşı farklı bakış açılarımız var.

Zaten Esc All Projesinin temel amacı farklılıkları bir kenara bırakıp hayatı paylaşmak ve yardımlaşmak. Projenin son haftalarında genelde yurttaydık ve Romanya'daki kurum sagolsun, her türlü imkanımız vardı. Dışarı çıkamasak da, proje dostlarımlarla kampüste geliştirici ve eğlenceli etkinlikler yapıyorduk. Spor hayatıma kaldığım yerden devam ediyordum. İyi bakımlı bir bahçede çimenlerin üzerinde köpeklerle oynuyor, güneşlenip kitap okuyordum. Yurttaki hızlı internet ağı sayesinde iş hayatım da sekteye uğramadı. Bu serüvende yaşadığım iyi kötü her şey hayatıma renkli ve unutulması zor anılar bıraktı. Farklı insanlarla eşyalarımı ve vaktimi paylaştım, İngilizcemi geliştirirken biraz da Romanca öğrendim. Bu deneyimden sonra, ilerleyen zamanlarda gönüllük projelerine tekrar katılmayı düşünüyorum ve aklımda bireysel olarak bir Avrupa turu yapma düşüncesi de var artık. Bu süreçte hayat tuvalime farklı renkler katan proje arkadaşlarıma, Romanya'nın sıcak kanlı halkına ve bu deneyimi tatmamı sağlayan ilgili ve sabırlı "IYACA" ve "SAKURA" çalışanlarına teşekkür ederim.

Deniz Volkan Taşbaş - IYACA Gönüllüsü

Second Months in Lithuania

Hello people from Lithuania!!

Two months already pass, even during the Corona time is still so fast. I think I used to live in Lithuania day by day. İt’s maybe about creating a new comfort zone. The great thing I learn during the quarantine is to not complain about anything, because ı saw that yes it might be isolation but people still can create something and it’s possible to make time is useful. During this time I start to wrote Erasmus project and make the work effective remotely.

Besides, during this month I have visited many beautiful natural places in beautiful Vilnius. Spending time in the nature make the person more relax and happy for my opinion.

Lastly, situation in Lithuania getting normal day by day. Number of Covid-19 cases nowadays very low. (5-9) hopefully by starting summer life will be more enjoyable and normal here. Also ı read on the news that Latvia and Estonia borders will reopen in 15th March. Maybe I can go there and start again to explore new places…

See you next month !

All the Best

Servet Avcı

BİLİNMEYEN ROTA – CİOROGARLA

Tam da 2 ay önce başlamıştı bu yolculuk. Covid-19 salgının yeni yeni yayılmaya başladığı bir    Yenibir ülke, bilinmeyen rota işte Ciorogarla… Beklentiler, değişiklikler, endişeler, gözlemler ve sonuç olarak harika bir tecrübe edineceğimden habersizdim tabii ilk zamanlarda. Arkadaşlarımla kaynaşarak ve nasıl bir etkinliğin parçası olduğumuzu anlamaya çalışarak geçirdik. Bu dönemde böyle uzun soluklu bir yurtdışı projesine katılmak benim için büyük bir cesaretti. Fakat denemeye değer olduğunu düşünerek çıktım yola.
Projeyi birlikte geçireceğim arkadaşlarımla havalimanında tanıştım ve Romanya yolculuğu böyle başladı benim için.

Salgının büyümesiyle projenin amacını tam olarak yerine getiremesekte olayın pozitif yönüne odaklandığımda Augustine amcanın; ‘’ Hayat bir kitaptır ve gezip görmeyenler hep aynı sayfayı okur.’’ sözü hayat mottom oldu. Asla aynı sayfada takılıp kalmak istemediğim için çıktım yola. Yeni kültür, yeni insan, yeni dil… Bambaşka bir pencereden baktığını hissettiriyor insana.   Daha özgür, daha korkusuz, daha meraklı, daha özgüvenli ve daha da güçlü. Bu yeni beni daha çok sevdim sanırım. Kısacası yaşadığım bu süreç kim olduğumu keşfetmeme yardımcı oldu.

Ve en güzeli de bu proje bana güzel arkadaşlıklar ve keyifle hatırlayacağım şahane anılar kazandırdı. Adım adım gezdiğimiz Bükreş sokakları günün sonunda içtiğimiz o yorgunluk kahveleri… Sanırım en çokta o anları unutamayacağım.

Son olarak IYACA ailesi ile tanışmamı sağlayan Gülcan TASLAK ‘ a J ve bu güzel deneyimi bana yaşatan IYACA VE SAKURA ‘ ya çok teşekkür ederim. J

Korona Günlerinde Bükreş

Yurt dışına çıkmanın hayalini yıllarca kurmuştum. IYACA sayesinde hem bu hayalim gerçek olacaktı hem de birçok insanın hayatına dokuna bilecektim. Ancak herkes gibi benim de korkularım ve tereddütlerim oldu; Dilini, kültürünü bilmediğim bir ülkede hiç tanımadığım insanlarla 2 ay boyunca kalmak ve bunun yanısıra tüm dünyanın sorunu olan Korona... Korkular ne olursa olsun bu deneyimi yaşamaya değerdi! Belgeleri topla, vizeyi al, bavulu hazırla derken Romanya yolculuğu başlamıştı. İstanbul'da başlayan yolculuğumuz yaklaşık 1,5 saat sürmüştü ve artık Romanya'daydık. Mentorumuz bizi karşıladı ve telaffuzunu bilmediğimiz Ciorogârla'ya, kalacağımız yurda gittik. Geriye projenin işleyişini öğrenmek ve bolca eğlenceli bir gönüllülük dönemi geçirmek kaldı.

Fakat ne yazık ki etkinliğin 2. gününde Romanya'da önlem amaçlı okulların ve resmi kurumların kapatıldığını öğrendik. Etkinlik yapamadığımız günlerde Bükreş'i keşfetme fırsatımız oldu. Mentorumuz bize Bükreş haritası verdi ve harita avına çıktık. Old Town'daki tarihî binaları tek tek gezdik, Romanya'nın hem tarihi hem de kültürünü öğrenmeye çalıştık. ( Keşke binaların içine girme imkanımız da olsaydı... ) Özellikle CEC Bank binasına hayran kaldığımı söylemeden geçemeyeceğim, her ayrıntısıyla muhteşem ve görkemli bir bina :)

Romanya hükümetinin aldığı tedbirler artınca haliyle biz de yurtta daha fazla vakit geçirmeye başladık. Rumence derslerimiz bir yandan devam ederken boş vakitlerimizde voleybol, futbol, masa tenisi oynadık, taş boyama yaptık, resim çizdik, kitap okuduk ve bol bol müzik dinledik... Tabi gezmeyi de ihmal etmedik. Maskelerimizi ve dezenfektanlarımızı kuşandık, Bükreş'in her köşesini adım adım gezdik.

Romanya'ya veda vakti gelmişti. Geriye dönüp baktığımda Korona'ya rağmen verimli bir gönüllülük süreci geçirdiğimizi düşünüyorum. Bol bol eğleneceğiniz, yeni şeyler keşfedeceğiniz bir gönüllülük deneyimi dilerim.

Özgün Forlar – Romanya, Esc Gönüllüsü

BEKLENMEDİK TECRÜBE

Merhabalar,

Hayatında hiç topluluğa bile katılmamış ben, nasıl oldu anlamadan gönüllülük için kendimi Romanya’da buldum. İsterdim ki yaptığım aktivitelerden, tanıştığım farklı insanlardan bahsedeyim, ama ne yazık ki bunları gerçekleştiremedim. Büyük beklentilerle gittiğim Romanya’da öğrencilerle geçireceğim vakti, gezeceğim yerleri düşünürken o da ne! Coronavirus...

İlk günlerde Bükreş’in birkaç yerine gittikten sonra okullar tatil edildi ve sokağa çıkma yasağı geldi. Bizim için kötü sonuç olmuştu. Sadece market alışverişi için dışarı çıkıyor, kalan tüm zamanı yurtta geçiriyorduk. Halimizden memnun olsak da suya düşen planların burukluğu vardı. Bir süre bu şekilde hevessiz geçti. Daha sonra iki ay boyunca yurtta kalacağımızı anladık ve aile hayatına geçiş yaptık. Tüm gün birlikte yedik, oturduk, eğlendik, sıkıldık ve dertleştik.Toplulukla birlikte yaşamayı, hareket etmeyi ve düşünmeyi öğrendik. Çok uzun zamanda oluşabilecek samimiyeti çabucak elde ettik. Oyunlar, sohbetler, ufak tefek aktiviteler... Her zaman birbirimize destek olduk. Belki bu macera beklentilerimi karşılamadı ama Türkiye’de altı tane kardeşim oldu. Gönüllülük maceramın en kötü sonucu bile bana çok şey kattı.

Bana göre her yönüyle yaşanılması gereken bir tecrübe. Bunca kötü duruma rağmen pişman değilim. Aynı koşullarda tekrar deseler, yine varım!

Furkan Demirci – Romanya, Esc Gönüllüsü

Polonya'dan Sevgilerle

Merhabalar Herkese,

Hayatta çoğu şey hatta belki de her şey, planladığımız gibi gitmeyebiliyor, ama planladığınızın

dışında gelişen her durum size ve hayata dair yeni perspektifler kazandırıyor. Polonya’daki gönüllülük sürecimin özeti niteliğinde yukarıdaki satırlar. Ben Polonya’ya gittiğim tarihte ne ülkemizde ne de Polonya’da görülmüş covid-19 vakası yoktu. Ama yaklaşık 2 hafta sonra Polonya’da sosyal hayatı minimum seviyeye indirdiler,dolayısıyla her türlü sosyal alan kapatıldı. Şanslıyım ki, 2 tane şehir ziyaret edebildim. Bunlar Gdansk ve Sopot oldu. İleride bu şehirleri kesinlikle birkaç kez daha ziyaret edebilmeyi umuyorum. Özellikle Gdansk’ın mimari güzelliği beni büyülemişti. Gönüllülük sürecimde, böyle olağanüstü bir durumla karşı karşıya kalmak, açıkçası zordu. Ama birçok şeyle savaşmayı ya da belki barışmayı, bakış açımı daha fazla pozitif yöne çekebilmeyi, ve yaşadığımız her anın değerini başka hiçbir koşulda ya da deneyimde edinemeyeceğim kadar farkına vardım. Malum, bazı şeylerin değeri  onları kaybedince daha net anlarsınız.

Ayrıca, bambaşka bir kültürün bu olağanüstü durumda nasıl tedbir aldığını gözlemledim. Polonya halkı, durumun ciddiyetinin hemen farkına varıp, bütün kuralları uyguladılar. Bir arada olmak fiziksel olarak yan yana bulunmak değil de, aynı şeyi umut edip bununla mücadele etmek de olabiliyormuş. Gönüllülük sürecimi daha normal şartlar altında geçirseydim, daha çok gezecektim evet, ama bu yolculukta değerinin farkına vardığım şeyleri ve bana edindirdiği kazanımlarım elimde olmayacaktı. Bu yüzden bu deneyimi iyi ki yaşadım.

Umarım gönüllü olmak isteyen herkes bir gün sonunda binlerce deneyim olan bu yolculuğu deneyimleyebilir.

Zeynep Yılmaz, Polonya!!!